Meer dan twee eeuwen lang werden blokken marès — de zachte, gouden zandsteen die bijna elke muur, kerk en boerderij op Menorca siert — hier uit de grond gehaald bij Pedreres de s'Hostal, net buiten Ciutadella. De steenhouwers werkten van boven naar beneden, waarbij ze de steen laag voor laag wegsneden tot ze enorme openluchtkamers en canyons in de aarde hadden uitgehouwen: een soort omgekeerde architectuur. Twee verschillende steengroeven liggen naast elkaar. De oudere werd volledig met de hand bewerkt, met zachte, organische, onregelmatige muren; de nieuwere werd machinaal bewerkt, met steile, rechte kliffen die oprijzen als de zijden van een dakloze kathedraal.
Toen de winning stopte, was de plek bestemd om een stortplaats te worden. In 1994 begon een groep onder leiding van beeldhouwer en landschapskunstenaar Laetitia Sauleau de site te redden, en in 1997 werd het uitgeroepen tot Bien de Interés Cultural — een beschermde Spaanse cultureel-erfgoedsite. Vrijwilligers en de Fundació Lithica, die uit het project voortkwam, veranderden de verlaten kuilen langzaam in iets buitengewoons: de oude handmatig uitgehouwen steengroeve is beplant als een reeks groene kamers — botanische tuinen, een middeleeuwse boomgaard en labyrinten van steen en haag waar je in afdaalt in plaats van eroverheen loopt.
Het resultaat is een van de stilste en meest bijzondere plekken van Menorca. U daalt af van het felle mediterrane licht naar koele stenen canyons, volgt paden tussen citrusbomen en aromatische kruiden die groeien waar ooit steen werd weggesleept, verliest uzelf kort in het doolhof en neemt plaats in een amfitheater dat rechtstreeks uit de rots is gehouwen, in de zomer geroemd om zijn akoestiek. Het is geen strand, fort of museum — het is een contemplatief landschap, dat het beste een rustig anderhalf tot twee uur krijgt in plaats van een snelle fotostop. Het ticket is open-dated: kies uw dag, kom tijdens openingstijden en loop direct naar binnen.